பெஞ்சமின்

তামিল

ব্যুৎপত্তি

ইংরেজি Benjamin হতে উদ্ভূত, এর মূল উৎস Biblical Hebrew בנימין (binyamīn), whence comes பென்யமீன் (peṉyamīṉ), a doublet.

উচ্চারণ

• আধ্বব^{(চাবি)}: /beɲd͡ʑamin/

বিশেষ্য

பெஞ்சமின் (peñcamiṉ)

1. a পুরুষ given name from ইংরেজি

Declension

ṉ-stem declension of பெஞ்சமின் (peñcamiṉ) (singular only)

	singular	plural
nominative	பெஞ்சமின் peñcamiṉ	-
vocative	பெஞ்சமினே peñcamiṉē	-
accusative	பெஞ்சமினை peñcamiṉai	-
dative	பெஞ்சமினுக்கு peñcamiṉukku	-
benefactive	பெஞ்சமினுக்காக peñcamiṉukkāka	-
genitive 1	பெஞ்சமினுடைய peñcamiṉuṭaiya	-
genitive 2	பெஞ்சமினின் peñcamiṉiṉ	-
locative 1	பெஞ்சமினில் peñcamiṉil	-
locative 2	பெஞ்சமினிடம் peñcamiṉiṭam	-
sociative 1	பெஞ்சமினோடு peñcamiṉōṭu	-
sociative 2	பெஞ்சமினுடன் peñcamiṉuṭaṉ	-
instrumental	பெஞ்சமினால் peñcamiṉāl	-
ablative	பெஞ்சமினிலிருந்து peñcamiṉiliruntu	-